2007-03-07

FITNESS

WSPINACZKA TO ZDROWIE DLA WYBRANYCH

Do niedawna była ona uznawana za sport przestrzenny, jednak w ostatnim okresie coraz bardziej popularne stają się treningi na ściankach wspinaczkowych. Tu również odbywają się zawody i dlatego sport ten zbliżył się dyscyplin naziemnych.


Za wspinaczkę uważa się powszechnie przemieszczanie się na stromym terenie. Jednak w jej definicji zawierają się różne działalności. Podstawowy podział wyróżnia dwa typy aktywności: wspinaczkę klasyczną i z wykorzystaniem do przemieszczenia się osadzonych punktów asekuracyjnych - hakową, zwaną również hakówką.

Pierwsza zakłada jedynie wykorzystanie naturalnej rzeźby skalnej. Sprzęt wykorzystywany jest tylko do asekuracji. Liczy się jedynie siła rąk i nóg. Tu również dokonano podziału na różne odmiany klasyka.

“Na żywca” - najbardziej naturalna aktywność, bez niczego. Dla niektórych, również bez ubrania, aby wyeliminować podejrzenia o użyciu sprzętu, czy magnezji. “Solo” to wspinanie samotne, z prowadzeniem samodzielnej asekuracji.

OS (on sight) – wyklucza uprzednie poznanie trasy. Stosuje się asekurację dolną, gdzie wspinający prowadzi linę z dołu. RP (red point) – uwzględnia znajomość drogi, ale bez obciążania w czasie wspinaczki żadnego z elementów asekuracji.

AF (all free) – tu dopuszczalne jest zwisanie na linie w czasie odpoczynku, a nawet wielokrotne pokonywanie tego samego odcinka, podczas jednego przejścia. Najłatwiejszą i najbardziej popularną odmianą jest TR (top ropę) – tzw. “na wędkę”. Lina zawieszona jest na szczycie, gdzie dociera się ładniejszym podejściem. Wspinanie odbywa się więc z asekuracją górną.

W TR nie wolno używać liny do wciągania się, ale można na niej zawisnąć. Pokonywanie drogi “na wędkę” jest najbezpieczniejszą metodą, jednak nadaje się do wykonania jedynie na krótkich odcinkach.

Natomiast hakówka to wykorzystywanie przy wspinaniu punktów asekuracyjnych jako stopni i uchwytów.

W technice hakowej wiesza się na nich krótkie 3-4 szczebelkowe drabinki tzw. ławeczki. Swą największą popularność święciła w latach 60 – 70-tych.

Najbardziej prestiżową odmianą wspinaczki jest bouldering czyli wspinanie się na kilkumetrowe głaz i mosty bez jakiegokolwiek sprzętu, również asekuracyjnego. Wymaga ogromnej wytrzymałości psychicznej i świetnego przygotowania technicznego.

Ogólnie wspinaczka jest sportem wymagającym. wymagania psychofizyczne są dość duże. Przede wszystkim wymagane są mocne ręce i palce, oraz mięśnie obręczy barkowej. Ponad to ważna jest gibkość i szczupła postura, dzięki której siła względna jest większa. Liczy się również poczucie równowagi i oczywiście odporność na stres. Wspinaczka zresztą niezwykle kształtuje te cechy, uczy koncentracji i wyrabia charakter.

W czasie wspinania dochodzi czasem do sytuacji ekstremalnych i skrajnego wyczerpania, dlatego w podstawową zasadą wspinających się osób jest to, by nigdy nie zostawiać współtowarzyszy samych. Sport ten, jak mało który , uczy odpowiedzialności za siebie i innych.

Naukę wspinania najlepiej rozpocząć na ściance. Kurs podstawowy trwa około dwóch dni, podczas których można zapoznać się ze sprzętem, techniką wspinania, nauczyć zasad asekuracji i podstawowych węzłów.

Kolejnych etapem jest 3-dniowy kurs wspinaczki po drodze ubezpieczonej, gdzie oprócz rozwinięcia zagadnień poprzednich, są podstawy technik z linami – między innymi zjazdy na linie. Kurs kosztuje około 350 złotych.

Następnie prowadzone są kursy wspinania po drodze nieubezpieczonej. Realizowane jest tu podchodzenie po linie i samodzielne zakładanie punktów asekuracyjnych.

Na koniec kurs wspinaczki skalnej. Koszt około 600 zł i trening w terenie skalnym bez śniegu i lodu. Nauka pokonywania stromych ścian, wyznaczonymi drogami wspinaczkowymi. Drogi ściśle określają miejsce przejścia ściany.

Co do sprzętu na początek potrzebne będą jedynie buty wspinaczkowe, choć na pierwszych zajęciach wystarczą zwykłe trampki. Później przygotuj się na zakup uprzęży i całego ekwipunku, zależnie jaki rodzaj wspinania najbardziej Cię interesuje.

Możliwości są nieograniczone. Różne metody, poziom trudności, teren, zależnie od indywidualnych możliwości, z którymi jeszcze nie raz przyjdzie Ci się zmierzyć na skale.

Komentarze (0)

Copyright by Daniel Feist & Bartek Kozar